Zakończenie wystąpienia jest kluczowym elementem, ponieważ to ostatnie wrażenie, jakie pozostawiasz u swojej widowni. Powinno być zapadające w pamięć, zwięzłe i angażujące.

 

Oto kilka wskazówek, jak skutecznie zakończyć wystąpienie: 

 

1. Podsumowanie kluczowych punktów
   
   Krótkie podsumowanie
   Przypomnij widowni główne zagadnienia wystąpienia. To pomaga wzmocnić przekaz i pomoże Twoim słuchaczom utrwalić najważniejsze informacje z Twojego wystąpienia.
   
   Najważniejsze wnioski
   Zwięźle przedstaw główne wnioski lub rekomendacje wynikające z prezentacji.
   
   
2. Wezwanie do działania (Call to Action)
   
   Działanie
   Jeśli Twoje wystąpienie miało na celu zmotywowanie widowni do podjęcia konkretnego działania, jasno określ, co powinno być zrobione.
   
   
3. Angażujące przesłanie
   
   Inspiracja
   Zakończ wystąpienie inspirującym cytatem, anegdotą lub historią, która wzmocni przekaz i zostawi widownię z pozytywnymi emocjami.
   
   Motywacja
   Skieruj do widowni słowa, które będą motywować do refleksji i działania.
   
   
4. Wyrażenie wdzięczności
   
   Pozytywna atmosfera
   Stworzenie pozytywnej atmosfery na koniec może pozostawić widownię z dobrymi wrażeniami. Wyraź wdzięczność wobec widowni za ich czas i uwagę. Podziękuj także organizatorom, współpracownikom lub innym osobom, które przyczyniły się do Twojego wystąpienia.
   
   
5. Informacje kontaktowe
   
   Kontakt
   Podaj swoje dane kontaktowe, takie jak e-mail, numer telefonu, lub linki do profili na mediach społecznościowych, aby widownia mogła się z Tobą skontaktować w przyszłości.
   
   Materiały
   Jeśli masz dodatkowe materiały lub zasoby, wspomnij, jak można je uzyskać.

Przykład zakończenia wystąpienia.


Podsumowanie

W kultowym filmie "Rejs" inżynier Mamoń, grany przez Zbigniewa Maklakiewicza, stwierdza: "Proszę pana, ja jestem umysł ścisły. Mnie się podobają melodie, które już raz słyszałem". Oto prawo inżyniera Mamonia, które w psychologii społecznej ma swoją nazwę – efekt czystej ekspozycji.

Robert Zajonc (nieżyjący już amerykański profesor psychologii polskiego pochodzenia) w drugiej połowie XX w. przeprowadził szereg badań, w których sprawdzał emocjonalne reakcje na elementy pojawiające się z różną częstotliwością.

W jednym eksperymentów Robert Zajonc wykorzystał fikcyjne, pozbawione sensu wyrazy, udające tureckie słowa. Uczestnicy otrzymali informację, że badanie dotyczy wymowy obcojęzycznych zwrotów. Wyrazy prezentowano graficznie (napisane na kartkach) oraz dźwiękowo (odczytywane przez eksperymentatora). Dalszym krokiem było samodzielne przeczytanie przez osoby badane słów, przy czym niektóre z nich pojawiały się częściej, niż pozostałe. W ostatniej fazie poproszono uczestników o ustosunkowanie się do znaczenia słów i wskazanie, czy tureckie przymiotniki miały pozytywny, czy negatywny charakter. Wyniki były jednoznaczne – badani określali jako pozytywnie te słowa, które widzieli częściej, a negatywnie te prezentowane rzadziej.

Wystarczy częste powtarzanie tego samego w prezentacjach? Przecież lubimy to, co znamy.


Czy to rzeczywiście takie proste?